Tra dezerto kaj praarbaro [antikvár]

ciu, Nel — diris Stacjo Tarkowski al sia amikino, eta angiino — ke hieraü alvenis „zabtje" (policistoj) kaj arestis la edzinon de la gardisto Smaino kaj siajn tri infanojn — tiun Fa-tmon, kiu jam kelkfoje vizitis la of ice j on de via patro kaj tiun de la mia. Kaj la malgranda Nel, simila al carma bildeto, rigardis per siaj verdetaj okul o j Stacjon kaj demandis duonmire kaj duontime: — Cu oni forprenis sin al malliberejo? — Ne, sed oni ne permesis al si forveturi al Sudano — kaj alvenis oficisto, kiu sin gardos, ke si ne faru ec unu pason el Port-Saido. — Kial? Stacjo, kiu estis f inon ta dek kvar jarojn kaj kiu tre amis sian okjaran kunulinon, sed opiniis sin ankoraú infano, diris kun mieno ege tromemnda: — Kiam vi atinges mian agon, vi scios cion, kio okazas, ne sole laíi longe de la Kanalo de Port-Saido gis Suezo, sed ankaű en la tuta Egiptujo. Cu vi nenion aüdis pri Mahdi? — Mi audis, ke li estas malbela kaj malgentila. La knabo ridetis kun kompato. — Cu li estas malbela, mi ne scias. Sudananoj asertas, ke li estas bela. Sed diri, ke estas malgentila la ulo, kiu murdis jam tiorn da homoj, povas nur ok jara knabineto, en robo tia — gis la genuoj! — Pac jo diris tion al mi, kaj pacjo scias plej bone. — Li diris tiel, car alie vi ne komprenus. Al mi li certe ne esprimigus tiamaniere. Mahdi estas pli malbona ol tuta aro da krokodiloj. Cu vi komprenas? Bona eldirajo „malgentila", tiel oni parolas al sucinfanoj. Sed vidinte la malserenan vizagon de la knabino, li silentigis, kaj poste li diris: